ساخت معبد

ساخت معبد در سال چهارم سلطنت سلیمان آغاز شد، هفت سال طول کشید، و با چوب سرو حیرام صور و کارگران فنیقی پیش رفت. مصالح و زمین را داوود فراهم کرده بود، و خود او اجازهٔ ساختن نگرفته بود.

تاریخی که برای آغاز کار داده شده مهم‌ترین ارجاع متقابل گاه‌شماری در کل عهد عتیق است: سال چهارصد و هشتادم پس از بیرون‌آمدن اسرائیل از مصر، در سال چهارم سلطنت سلیمان. آن سال چهارم را می‌توان از راه سالنامه‌های آشوری نزدیک 967 ق.م. تثبیت کرد، و بر پایهٔ همین، خواندن تحت‌اللفظی آن عدد خروج را حوالی 1446 ق.م. می‌نشاند و ستون اصلی استدلال برای تاریخ متقدم خروج را می‌سازد.

قرارداد با صور یک موافقت‌نامهٔ بازرگانی میان دو دولت است. حیرام چوب سرو و صنوبر از لبنان می‌دهد که به‌صورت شناور در کنارهٔ ساحل به جنوب رانده می‌شود، و سلیمان گندم و روغن زیتون فشرده برای دربار او می‌فرستد، سال به سال. صنعتگران فنیقی دوش‌به‌دوش کارگران اسرائیلی کار می‌کنند، و یک ریخته‌گر برنز از صور، که او هم حیرام نام دارد و پسر بیوه‌زنی از نفتالی است، همهٔ کار فلز را می‌ریزد.

نیروی کار عظیم است و به شکلی وصف شده که از همان زمان مایهٔ بحث بوده. سی هزار مرد از سراسر اسرائیل به خدمت گرفته می‌شوند و در لبنان به نوبت کار می‌کنند، ده هزار نفر در ماه، یک ماه سر کار و دو ماه در خانه. هفتاد هزار باربر و هشتاد هزار سنگ‌تراش در کوهستان کار می‌کنند، با سه هزار و سیصد سرکارگر. جمع‌بندی‌ای در ادامه تأکید می‌کند که هیچ اسرائیلی به بردگی گرفته نشد و تنها بازماندگان اقوام پیشین آن سرزمین به کار اجباری رفتند، در حالی که خبر سربازگیری سی هزار اسرائیلی چند جمله بالاتر ایستاده است، و هر دو گزاره سر جای خود می‌مانند.

خود بنا بزرگ نیست. شصت ذراع طول، بیست ذراع عرض و سی ذراع ارتفاع، یعنی چیزی نزدیک بیست و هفت متر در نُه متر در سیزده متر. نقشه همان خیمه‌ای را دنبال می‌کند که جایش را می‌گیرد، با دو برابر مقیاس: یک ایوان، یک تالار اصلی، و یک قدس‌الاقداس (devir) در انتها که صندوق در آن می‌نشیند. انباره‌ها در سه طبقه به دیوارهای بیرونی چسبانده می‌شوند، و بنا را صحن‌هایی در بر می‌گیرد که جمعیت در واقع آنجا می‌ایستاد. این ساختمان تالار اجتماع نبود و کسی درونش عبادت نمی‌کرد.

طرح ایوان و تالار و اتاق درونی، نقشهٔ استاندارد معابد آن منطقه است، و بناهای قابل مقایسه‌ای در عین‌دارا و تل طَعینات در شمال سوریه کاوش شده که یکی از آن‌ها ترتیبی به‌شدت مشابه دارد، از جمله اتاقک‌های جانبی در دو سو.

هرچه درون است با طلا پوشانده می‌شود: قدس‌الاقداس، مذبح، کف. دو کروبی از چوب زیتون، هر یک نزدیک پنج متر بلندی، در اتاق درونی می‌ایستند در حالی که بال‌هایشان در میانه به هم می‌رسد و از دو سو به دیوارها می‌خورد.

یک جزئیات معمولاً از قلم می‌افتد. در ساخت معبد تنها سنگ‌های پرداخته در معدن به کار رفت، و صدای چکش و اسکنه و هیچ ابزار آهنی دیگری در محوطهٔ ساختمان شنیده نشد. سنگ‌ها آماده می‌رسیدند.

دو مقایسه اندازهٔ کار را در چشم می‌نشاند. مجموعهٔ کاخی که بلافاصله پس از آن ساخته می‌شود سیزده سال طول می‌کشد، نزدیک دو برابر، و به‌مراتب بزرگ‌تر است، و نویسندگان این را بدون اظهار نظر گزارش می‌کنند. و کل پروژه بر یک پیمان می‌چرخد نه بر فتح: سرو خریداری‌شده با گندم و روغن، مهندسی فنیقی اجاره‌شده به‌جای اسیرشده، و یک برنزکار بیگانه در رأس کار فلز.

هفت سال طول می‌کشد.