نگارش رسالهٔ یهودا

نویسنده خودش را یهودا، خادم (doulos) عیسای مسیح و برادر یعقوب، معرفی می‌کند، و تاریخ‌های پیشنهادی برای این نامه از دههٔ 60 تا دههٔ 90 م. می‌روند.

معرفی خود با نام برادر به‌جای نام پدر غیرعادی است، و تنها وقتی معنا دارد که آن برادر به معرفی بیشتری نیاز نداشته باشد. یعقوبی که نیازی نداشت رهبر کلیسای اورشلیم است، و این نویسنده را برادری دیگر از عیسی می‌کند، و هر دو نام در فهرست چهار برادر که انجیل‌ها می‌دهند می‌آیند.

خودش این را نمی‌گوید. آنچه خودش را می‌خواند خادم است، و همان واژه در یونانی برده را می‌رساند نه خدمتکار مزدبگیر را؛ این خویشتن‌داری در سندی که بیشتر درازایش را به محکوم‌کردن آدم‌ها می‌گذراند به چشم می‌خورد.

می‌گوید قصد داشته دربارهٔ نجاتی بنویسد که در آن شریک بودند، و نظرش عوض شده چون چیزی فوری پیش آمده: کسانی که محکومیتشان از دیرباز نوشته شده پنهانی میان شما خزیده‌اند.

آنچه تعلیم می‌دادند در یک عبارت وصف می‌شود: فیض خدای ما را به مجوزی برای بی‌بندوباری تحریف می‌کنند. فراتر از آن، اقتدار را رد می‌کنند، به موجودات آسمانی ناسزا می‌گویند، و شبانانی وصف می‌شوند که تنها خودشان را می‌چرانند.

آن نامه کوتاه است و تصویرهایش انبوه. ابرهای بی‌باران‌اند، درختان پاییزی بی‌میوه و از ریشه کنده، موج‌های وحشی دریا که کف رسوایی خود را بالا می‌آورند، و ستارگان سرگردانی که تاریک‌ترین ظلمت برایشان نگه داشته شده.

دو ویژگی آن را برای کلیسا دشوار کرده.

از نوشته‌های یهودی بیرون از کتاب مقدس عبری بهره می‌گیرد. نبوتی از خنوخ (Chanokh) را مستقیم نقل می‌کند، که از کتابی می‌آید که در سده‌های پایانی پیش از میلاد نوشته شد و تنها به زبان حبشی به‌طور کامل مانده، و به نزاعی میان میکائیل فرشتهٔ مقرب و ابلیس بر سر جسد موسی اشاره می‌کند، که از اثری دیگر از همان دوره می‌آید. تکه‌های آرامی همان کتاب خنوخ میان طومارهای قمران پیدا شده، که نشان می‌دهد در فلسطین قرن یکم خوانده می‌شد.

اینکه نقل‌کردن از یک کتاب آن را مقدس می‌کند یا نه همان پرسش است، و پاسخ متعارف این است که نمی‌کند، به این دلیل که پولس هم از شاعران یونانی نقل می‌کند بی‌آنکه تأییدشان کند.

نسبتش با نامهٔ دوم پطرس مسئلهٔ دیگر است. بیشتر پژوهشگران بر این‌اند که نامهٔ پطرس از یهودا استفاده کرده نه وارونه‌اش، چون توضیح‌دادن سندی بلندتر که کوتاه‌تر را بسط می‌دهد و نقل‌های دردسرساز را کنار می‌گذارد آسان‌تر است.

با یکی از پرکاربردترین دعاهای پایانی در عبادت مسیحی تمام می‌شود: بر او که تواناست شما را از لغزش نگه دارد.

چیز دیگری دربارهٔ نویسنده در دست نیست. برادران عیسی در انجیل‌ها یعقوب و یوسف و شمعون و یهودا نام برده می‌شوند، و انگار هیچ‌کدامشان در زمان زندگی او ایمان نداشتند.

مورخی از قرن چهارم داستانی را نگه داشته که نوادگان یهودا را به‌سان نسل داوود نزد دومیتیانوس بردند، و وقتی امپراتور دست‌های پینه‌بستهٔ کشاورزشان را دید و شنید که پادشاهی‌شان از این جهان نیست رهایشان کرد.

راه‌یافتنش به مجموعه هم هموار نبود. اوسبیوس آن را در فهرست نوشته‌های محل نزاع می‌آورد، و یرونیموس می‌گوید برخی به همان دلیل ردش می‌کردند که از خنوخ نقل می‌کند. یونانی‌اش هم پاکیزه و پرواژه است، که نویسنده‌ای یهودی و یونانی‌دان را می‌رساند نه روستایی‌ای بی‌سواد از جلیل، و همین یکی از دلایل تردید در نسبت‌دادنش به برادر عیسی است.

جایش در عهد جدید، یکی مانده به آخر و درست پیش از کتاب رؤیاها، سبب شده به‌ندرت به‌تنهایی خوانده شود، و بیست و پنج آیه‌اش در هر سطر محکوم‌کردن مستقیم‌تری از هر چیز دیگری در آن مجموعه دارد.